Andrzej Rutyna

Seria fotograficzna „Kobiety z Wenus” Andrzeja Rutyny wpisuje się w nurt współczesnej fotografii aktu, który przekracza granice czystej dokumentacji ciała, kierując się w stronę obrazu kreacyjnego i symbolicznego. Jak wynika z katalogów wystaw i publikacji środowiska ZPAF, cykl ten funkcjonuje jako autonomiczny projekt artystyczny, prezentowany w formie pojedynczych prac oraz rozbudowanych układów, takich jak tryptyki.

Charakterystycznym elementem tej serii jest intensywne operowanie kolorem i teksturą nakładanymi na klasyczne aktowe zdjęcia, co nadaje przedstawieniom wymiar niemal malarski. Kolor nie pełni tu wyłącznie funkcji estetycznej — staje się narzędziem emocji i znaczenia, a faktura obrazu zaburza dosłowność fotograficznego zapisu, przesuwając go w stronę interpretacji i metafory. Ten sposób pracy sytuuje fotografie Rutyny pomiędzy tradycją aktu a eksperymentem wizualnym, co podkreślają opisy cyklu w materiałach wystawowych ZPAF oraz katalogach zbiorowych.

Odwołanie do Wenus — archetypu kobiecości obecnego w historii sztuki — nie ma charakteru ilustracyjnego. Jak sugerują opisy kuratorskie i konteksty wystawowe, artysta wykorzystuje ten motyw jako pretekst do ukazania kobiecego ciała jako formy uniwersalnej, a zarazem indywidualnej. Przekształcenia barwne i strukturalne sprawiają, że akt przestaje być jedynie zapisem fizyczności, a staje się polem napięcia między zmysłowością, symbolem i abstrakcją (katalogi wystaw fotograficznych, ZPAF).

W efekcie „Kobiety z Wenus” jawią się jako cykl balansujący między klasyką a nowoczesnością — zakorzeniony w tradycji aktu, lecz świadomie ją reinterpretujący poprzez kolor, teksturę i formalną ingerencję w fotograficzny obraz.