Gabriele Agostini

Materia żywa
Zanikanie czasu i pamięci

Fotografia często jest nośnikiem zapisków, refleksji, dialogów, bliskości, ukrytych sekretów… Fotografowanie to gest, który pozwala utrzymać przy życiu to, co przepływający czas skazuje na zapomnienie. Próżna i złudna próba uchylenia się od śmierci. Tak jest dla fotografa, tak jest dla fotografowanego. Wszyscy jesteśmy wezwani do udziału w tej wielkiej iluzji. Te fotografie nie są gotowymi opowieściami – nie mogą nimi być, i nie pragną nimi być. Są jedynie notatkami, refleksjami, błyskami, ulotnymi wrażeniami.

W nich można odnaleźć tylko jeden porządek: porządek przypadkowości. Przypadkowe jest życie, przypadkowe są spotkania, spojrzenia, przejścia.
To zasada gry, która pozwala nam zrozumieć fotografię; kochać zagubienie i nieprzewidywalność, którą przypadkowość niestrudzenie nie przestaje nam oferować.

Każda fotografia jest spuścizną, darem, naznaczonym przede wszystkim nieświadomym pragnieniem przekazania drugiemu cząstki siebie – milczącej intymności, utraconej okazji. W tych zdjęciach przekazuję wiele możliwych historii, które mogłyby się zdarzyć, nie zdarzyły się i nigdy się nie zdarzą, ale wciąż możemy je zamieszkiwać, przeżywać, śnić je i uczynić swoimi. To jest niezmienna i niezmienialna magia fotografii: iluzja. Niezależnie od tego, czy są to ciała nagie, czy nie, obiekty, pejzaże – wszystkie są terenami do eksploracji, przekraczania, profanacji i wywyższania w wielkim teatrze życia.

Brodskij mawiał: „Sztuka naśladuje śmierć”… czyli naśladuje królestwo, o którym życie nie może zaoferować żadnej wiedzy.

To, co interesuje w tej pracy, to eksploracja zanikania materii i formy przeszytej światłem padającym ukośnie – światłem zdolnym oświetlić migotaniami i drżącymi poświatami niespokojną reprezentację, oscylującą między baśnią a mitem, snem a jawą. Rozpościera woal czaru nad elementami, które zrzucają swoje znajome oblicze, by ożyć drugorzędnym, zaszyfrowanym, tajemniczym, zmierzchowym życiem. Ciało staje się wtedy zaniepokojonym krajobrazem, między snem a koszmarem, tłem onirycznych świtan i mentalnych zachodów słońca, zdolnym podkreślić niepewną i nieadekwatną kondycję istnienia. Próba dotarcia do nieskończoności poprzez uchwycenie horyzontu milczenia w ramach pozoru.

Solowy monolog bez słów, w którym scenariusz milczy.
Cicha deszczowa lawina błysków spada z potężną powolnością; doświadczamy zaczarowanego uroku déjà vu, olśniewającego wrażenia, że już żyliśmy, że już byliśmy w nieodgadłej przeszłości. Paradoksalne uznanie niemożliwego to odnalezienie siebie jako obcego i podjęcie desperackiego pościgu za tym obcym, który był w nas i uciekał od nas.

Krótkie spięcia logiczno-czasowe, próby rekombinacji i ponownego złożenia fragmentów pamięci.

Gabriele Agostini