Informacje o autorze

VLADIMÍR SKALICKÝ
Lanškroun – CZ

Pierwsze zdjęcie
… pamiętam swoje pierwsze fotografie. Miałem około dziesięciu lat, gdy fotografowałem pomnik II wojny światowej w Slivici koło Příbrami. Jak w wielu rodzinach w tamtych czasach, tak i mój tata fotografował i sam wywoływał zdjęcia w domu, w łazience. W ten sposób powstał także jeden z moich pierwszych obrazów. Niestety już go nie mam…

„Fotograf artystyczny”
… młodości brakuje pokory. Ja nie byłem inny. Poważniej zacząłem fotografować w szkole średniej. Oprócz dokumentowania życia szkolnego zacząłem tworzyć „fotografię artystyczną”. Ośnieżona ławka, zamarznięty krzew dzikiej róży, nocne miasto, droga pośród pól… Te zdjęcia mam schowane i czasem oglądam je z pobłażliwym uśmiechem. Do młodości należy duma, która z wiekiem zamienia się w pokorę…

Jednym okiem
… chodzę po tym świecie i patrzę jednym okiem. Zbieram obrazy do swojego aparatu. Nieustannie myślę o tym, jak sfotografowałbym to czy tamto, jaki kadr wybrać, jak opracować obraz. Mam szczególne spojrzenie na kobiety. Zastanawiam się, co czyni je interesującymi, jak wyglądają bez tkanin, jak bym je sfotografował, jak uchwycił ich tajemnicę i piękno. Chodzę, patrzę jednym okiem i zbieram. Zbieram okruchy świata, które w swoich fotografiach oferuję innym. I cieszę się, gdy im się podobają…

Czerń i biel
… fotografia czarno-biała mnie oczarowała. Przyjaciele mówią, że bardziej czarna niż biała. Fotografia kolorowa i czarno-biała mówią różnymi językami. W kolorze ukryta jest rzeczywistość i kto nie potrafi pracować z kolorem, nie zrobi dobrych zdjęć. Fotografia czarno-biała jest piękna w swojej abstrakcji. Już ze swej natury przekształca kolor w czerń, biel i mnóstwo odcieni szarości. Widz bardziej dostrzega istotę obrazu. Może bardziej skupić się na treści. Gdy doszedłem do tego zrozumienia, powiedziałem sobie, że chcę ją tworzyć już zawsze…